وقتي تلويزيون بعد از جنگ جهاني دوم اختراع شد، خيلي ها گمان نمي كردند با فراگير شدن آن امكان ارتباط بهتر ميان اقوام و ملتها تحقق خواهد يافت. اين گمان بعدها با پيدايش ابزارهاي ديگر رسانه اي همچون شبكه هاي ماهواره اي و كابلي، به پيشگويي پيدايش اينترنت مبدل شد. چندي بعد ساكنان دهكده جهاني ديگر نگران انتشار امواج تك صدايي نبودند. با فعال شدن مخاطبان، بسياري از



نظرياتي همچون نظريه تزريقي پيام كه بر انفعالي بودن مخاطبان بنيان نهاده شده بود، رنگ باخت. امروز ديگر بسياري از ساكنان اين دهكده اميدوارند با تحقق آرمانهايي كه تحقق جوامع بدون مرزهاي زباني و فرهنگي را ميسر مي سازد، امكان گفتمان و ارتباط با ديگر اقوام را نيز بيابند. در چنين شرايطي، در برخي جوامع به دليل شرايط خاص فرهنگي و ملاحظات و نگرانيهايي كه همواره به دلايل مختلف وجود داشته، زمينه نفوذ فناوريهاي ارتباطي مختلف با دشواريهايي همراه بوده است. در كشور ما نيز با وجود حضور فناوريهاي پيشرفته چون اينترنت، تأسيس برخي از ابزارهاي ارتباطي چون شبكه تلويزيوني كابلي، همچنان مورد ملاحظات فرهنگي و سياسي قرار گرفته است. اينكه آيا با پيدا شدن ابزار پيشرفته تر رسانه اي چون اينترنت آيا بحث از تلويزيون كابلي جايگاهي دارد يا نه، مي تواند به عنوان يكي از دهها پرسش در اين خصوص مطرح شود؛ اما اين كه آيا وقت آن نرسيده است تا ما نيز وجود اين ابزار را در كشور خود تجربه كنيم، خود موضوع ديگري است. دكتر اعظم روادراد، عضو هيأت علمي دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران، در گفتگوي خود با ما، به برخي از اين پرسشها پاسخ داده است.

ادامه مطلب