گزارش جديدي توسط مركز مطالعات و همكاري هاي آكسفورد با عنوان «ديده بان رسانه اي» با نگاهي گزنده و انتقادي از قدرت رسانه اي آن را تيغي دو دم مي داند؛ زيرا قدرتهاي بزرگ با نگاه منفعت طلبانه منافع نامشروع خود را با سوءاستفاده از رسانه هاي تبليغاتي انجام مي دهند.

مركز ديده بان رسانه اي و همكاريهاي آكسفورد مي گويد: بحث بر سر اين است كه نقش رسانه ها همچون نقش «N.G.O» ها درهمكاري با شركتهاي تبليغاتي رابطه مستقيم دارد. هر قدر رسانه ها بويژه رسانه هاي خصوصي به عنوان ابزاري باشند براي اطلاع رساني و تبليغات شخصي سازماني، گروهي و طبقه اي از تجار، قطعاً يك سويه و جهت دار خواهند بود، اما چنانچه در راستاي منافع عام و كلي جامعه حركت كنند، قطعاً اثر بخشي آن ماندگار و با ثبات خواهد بود و نيز استقبال از آن توسط مخاطبان گستره بيشتري را در برمي گيرد.

حتي گروههاي زيست محيطي نيز به ماهيت همكاري ها و تأثيرات رسانه اي به عنوان قدرت تعيين كننده اي نگاه مي كنند كه جز با مشاركت مهم رسانه اي قادر به رشد و توسعه گستره حوزه فعاليتهاي خود نمي باشند.

در سوم سپتامبر 2006 روزنامه گاردين با تماس با جان وايدال، از فعالان زيست محيطي به او گفت كه يكي از خوانندگان ما مقاله شما را با عنوان «آبهاي بزرگ و كشورهاي فقير» به چالش كشيده است؛ زيرا شركتهاي چند مليتي مي خواهند با رسانه هاي خود گردش دور مرگ در كشورهاي جهان سوم را شدت بيشتري ببخشند و آنها به دنبال حداكثر سود و منفعت هستند نه سلامت و بهداشت عمومي جهان.

و شما پاسخ داده ايد كه رسانه هاي تبليغاتي اگر چه ابزاري بر روي اهداف شركتهاي چند مليتي هستند، اما همين  كه شما از طريق گيرنده هاي تصويري، صوتي و مكتوب خود به چنين اطلاعاتي دست يافته ايد، جاي شكرش باقي است. اما اين به معناي رد كردن نقش اين رسانه ها در توجيه استثمار كشورهاي جهان سوم براي آگاهي بخشيدن نمي باشد.

حتي نوام چامسكي نيز بر نقش غالب رسانه هاي جمعي از جمله مطبوعات به رغم گسترش اخبار ماهواره اي و اينترنتي تأكيد مي كند كه ناديده گرفتن رسانه ها به ويژه مطبوعات به عنوان ركن پنجم دموكراسي، خطايي است كه قابل جبران نمي باشد؛ زيرا ما تا نتوانيم از آنها به عنوان ابزاري مهم استفاده كنيم، نبايد انتظار داشته باشيم كه قدرتهاي سلطه گر، به راحتي اجازه بدهند ما خود راه خويش را انتخاب كنيم. امروز جهان سوم و دنياي در حال توسعه توانسته اند بازخوردهاي اطلاعاتي خود را به سوي كشورهاي استعمارگر برگردانند و آنها را از صافي و فيلترهاي فرهنگي، اجتماعي اش عبور دهند تا در مقابل دهكده جهاني مك لوهان كه با تهاجم اطلاعاتي يكسويه تلاش دارد تا ملتها را زير سلطه فناوري هاي اجباري و معيارهاي ديكته شده اطلاعاتي خود درآورد، مقاومت كنند. در واقع سايه هاي نامريي رسانه ها را خنثي و بي اثر نمايند. سايه هاي نامريي در واقع سياستهاي پشت صحنه سياستگذاران اصلي رسانه اي را افشا مي كنند.

برای مراجعه به اصل مطلب اینجا را کلیک کنید