|
وبلاگ روابط عمومی روزنامه قدس
|
 |
 |
||||
|
آقای دکتر ! انتقادهاي تند شما به نظام سياسي آمريكا و نگاهي كه به مسأله امپرياليسم جهاني داريد، به دهه 40 و بعد از آن محدود نمي شود و حتي تا امروز كه سالها از تدريستان در دانشگاه امريكن مي گذرد، ادامه دارد. ريشه اين انتقادهاي تند از كجاست؟
** من در سال 1337 به آمريكا رفتم. اين سال مصادف با سال 1958 ميلادي است؛ وقتي كه آيزنهاور رئيس جمهور آمريكاست و آمريكا دوران طلايي قدرت خود را سپري مي كند. من هم در علوم اجتماعي، سياست و اقتصاد و جامعه شناسي تحصيل مي كنم. در آن زمان علوم اجتماعي آمريكا پيشرفت زيادي دارد و دولت سرمايه گذاري زيادي در اين خصوص مي كند. رابطه پژوهش در دانشگاههاي آمريكا با  سياست خارجي اين كشور هماهنگي زيادي دارد و دانشجويان مي آموزند روشها، روندها و نظريات جديدي را درباره جامعه شناسي، مردم شناسي و... تبيين و عرضه كنند. تحصيلات دوره ليسانس و فوق ليسانس و دكتراي من با زمان پيشرفت آمريكا مقارن است و من در يكي از دانشگاههايي هستم كه در اين زمينه پيشقدم است.آنجا دانشگاهي بود كه مي كوشيد نشان دهد چگونه مي توان از فرمولهاي جبر و رياضي در سياست، جغرافيا و جامعه شناسي استفاده كرد. آنها مي خواستند جامعه شناسي را مثل فيزيك و شيمي علمي كنند و از طرفي هماهنگي زيادي بين كارهايي كه دانشگاهها انجام مي دادند، با سياست جهاني آمريكا وجود داشت. در اين سه يا چهار دهه، اين سياست با روش دانش كاملاً هماهنگي داشت، بنابراين مخالفت و انتقاد داخلي هم كم بود. تني چند از استادان مثل هارولد لاسول كه جزو نظريه پردازان بزرگ آن زمان بودند، انتقادهايي مي كردند و عده اي از دانشجويان هم اين مسايل را نقد مي كردند. ادامه گفتگو را اینجا بخوانید |
|||||
|
|||||
